گل فروش سر کوچه هزار بار

 تقدیم به تقویم هر روزت

گل فروخت.

گربه ی پیر آبستن

به نازکی لب بام من و تو

سه بار پیر شد و مرد.

و این تنها من

سه بار مردم به آواز چکاوک

این...

من...

تو...

که هرگز ما

که...

باز باران... 

              با ترانه ... 

                           با، با...

                                  مي، مي...

                                                  ما، ما...   

 رام نمي ماند                                                  

ديگر شايد براي هيچ کس نتوان گفت اعتمادم کن.     

سال قاضي من وتو 

      و

بهار روايت برهنگي يک بر دهان يک زنبور زرد.

-         محمد رضا گلزار هم اومده

-         نمی دونم ولی ظاهراً قراره که بیاد

-         اونجا رو نگاه کن اون امین حیایی

-         بیا بریم تا شلوغ نشده یه عکسی باهاش بگیریم

-         اِ اِ اونجا رو ببین

-         کجا رو

-         اونجا رو

-         فکر کنم بهرام رادانه

-         وای خدای من عشق منه

-         امروز همه اینجان

-         زود باش دوربینت رو روشن کن فرصت رو از دست نده جون من زود باش.

-         ...

****

-         آقا ممکنه یه دونه پوستر آقای شکیبایی رو به من بدی

-         خانوم آقای شکیبایی نه، مرحوم شکیبایی

-         خدا بیامورزاش اگه ممکنه لطف کنید یه پوستر به من بدید

-         خانوم نمی شه در ماشین رو باز کنم مردم آوار می شن رو سرمون، در ماشین رو از جا می کنن

-         تو رو خدا آقا من حواسم هست نمی ذارم کسی متوجه بشه

-         حالا وایسا یه چند لحظه ی دیگه

-         اَه چقدر بی شعوره ، انگار می خواد جون بده.

-         ...

     ****

-         پسر نگاه کن ببین چه چیزیه انگار خدا نشسته و نقاشیش کرده

-         یه خورده برو جلو تر اینجا درست در تیر رَسمون نیست

-         ماله منه ها تو حق نداری بری تو کارش

-         قیافه اش به بچه پول دارا می خوره

-         پسر عجب چیزیه

-         ببین می تونی شماره بهش بدی

-         الاغ ضایع نکن

-         برو جلو تر اول بهش تسلیت بگو کم کم سر حرف رو باز کن.

-         ...

مثل اینکه یه ملاقات دسته جمعی بود. به لطف تکنولوژی هر کی یه دوربین دستش بود و داشت با این یا اون هنرمند عکس می گرفت. بیشتر مثل مراسم عروسی بود. انواع رنگها و آدمهایی که پشت ماسک هایی که زده بودند چهره ی واقعی خودشان را پنهان کرده بودند رو می تونستی ببینی. نمی دانم چرا ما آدمها، موقعیتی که یه آدم سالهای سال با سختی و مرارت به دست آورده را دست آویزی می کنیم که با آن پز بدهیم، حتی با مرگ آدمهای بزرگ فرصتی به دست می آوریم تا با آن یک جایی بتوانیم ابراز وجودی کرده باشیم یا احساسات دیگران را دست مایه ی خوبی برای ابراز وجود خودمان تبدیل کرده باشیم.

غیر قابل باور بود حضور این همه آدم در مراسم تشیع جنازه ی هنرمند بزرگ تئاتر و سینمای ایران خسرو شکیبایی. اما این حضور سوالی رو در ذهن من به وجود آورد که این همه آدم آیا زمانی که خسروی شکیبای هنر ایران توی بیمارستان داشت درد را زمزمه می کرد از او خبر داشتند. یا هنرمندانی که امروز یا فردا از بین ما می روند را کسی می داند که کجا هستند و یا با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند. برای من خیلی جالب بود پس از مرگ گنجی هنرمند با سابقه ی تئاتر و سینما پس از پنج دهه فعالیت توی یه خونه ی اجاره ای زندگی می کرد. اما زمانی که از بین ما رفت، خانه ای ابدی اش لطفی بود که جامعه ی ایران به اون هدیه داد تا دیگر به فکر اجاره ی خانه نباشد. و سوالهای دیگر که همچنان در ذهنم آرام نمی گیرند.

از اینها که بگذریم رفتار تعجب بر انگیز برخی بود که هر کس به قصد و هدفی حضور به هم رسانده بودند. پس از پایان مراسم گلاویز شدن با راننده ی شرکت واحد بر سر سوار شدن و شکستن شیشه و آینه ی ماشین و دعوا و لگد مال کردن همدیگر برای سوار شدن به ماشین به قصد رفتن به بهشت زهرا. نمی دانم حضور این آدمها در مراسم تشیع و در نهایت سر مزار آن مرحوم چه ضرورتی داشت. حال به فرض ضرورت هم داشت این چه رفتاری است که از ایشان سر می زند. به هر حال با خود م فکر کردم که اینها نمی دانند به مقصدی می روند که یک روز بدون هیچ گونه تلاشی آنها را به آنجا خواهند برد. حال چه با مراسم با شکوه و یا ...؟

حسب وظیفه ی خبرنگاری، تلاش کردم که چند تصویر از این واقع را ضبط کنم.

خوش است خلوت اگر یار، یار من باشد

نه من بسوزم او شمع انجمن باشد

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم

که گاه، گاه بر او دست اهریمن باشد

روا مدار خدایا که در حریم وصال

رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

همای گو مفکن سایه ی شرف هرگز

در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل

توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوای کوی تو از سر نمی رود آری

غریب را دل سرگشته با وطن باشد

به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ

چو غنچه پیش تواش مهر بر دهان باشد.

در هيجان هفت و نه قدمهايت                                              

زلف موزون بهار

گام به گام گرده افشاني مي کند...                           

بساک که مي ترکد                                     

              حجم قلب انار

                          حامله ي چشمهايت مي شود                   

                                           و                                          

                                     هفت لاي گونه هايت آبستن زيتون   

                                                    عسل، چشمهايت تنها دانه ي اناري است   

                                                                                          که تابستان پير را بهار مي کند.

بگذار روایت بر صفحه ی کامپیوتر غنچه کند

و بند بند انگشتانم عاشقانه بنویسند

« تو حیف هستی سیب»

شاید آدم روزی بترکد

                      و تأسفها را

                                        باد

                                                  با قاصدکهای زرد .

                                                                              باربر حادثه ای کند.